Kapituła konkursowa

Przewodniczący Kapituły Konkursowej:

Prof. dr hab. Stanisław Penczek

Przebieg kariery naukowej

D. Instytut Tworzyw Sztucznych (1956), Kierownik Zakładu Polimeryzacji, d. Instytut Tworzyw Sztucznych, Warszawa (1964-1968), Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych PAN (CBMM PAN) (1968), Profesor, Kierownik Zakładu Chemii Polimerów CBMM PAN (1974-2005), Profesor CBMM PAN (od 2005), Przewodniczący Sekcji Kinetyki PTChem (1978-88), Przewodniczący Sekcji Polimerów PTChem (1988-98), Członek Tytularny IUPAC (1988), Profesor Tytularny Francuskiej Akademii Nauk (1993), Przewodniczący (President) Europejskiej Federacji Polimerów (1997-1998), Członek Polskiej Akademii Nauk (od 1998), Przewodniczący (President) Światowego Kongresu Polimerów (2000), Profesor honorowy Uniwersytetu Jagiellońskiego (2003), Doktor honoris causa Uniwersytetu Piotra i Marii Curie (2003) oraz Rosyjskiej Akademii Nauk (2004), Członek Zagraniczny Niemieckiej (Północnoreńskiej) Akademii Nauk (od 2006), Członek Komitetu Wykonawczego (Bureau Executive Member) IUPAC (2010-2014), Członek Polskiej Akademii Umiejętności (od 2012), Członek honorowy Izraelskiego Towarzystwa Chemicznego (od 2014).

Zainteresowania badawcze

Chemia polimerów, kinetyka chemiczna

Osiągnięcia naukowe

Rozwiązanie podstawowych problemów w Chemii Polimeryzacji z Otwarciem Pierścienia: ustalenie struktury makrocząsteczek, ustalenie struktury aktywnych centrów. Wyprowadzenie równań opisujących polimeryzacje z odwracalną dezaktywacją aktywnych centrów. 310 opublikowanych prac, 7060 cytowań (bez autocytowań), IH: 49. Około 100 referatów „na zaproszenie”.
Członek 11 Rad Naukowych czasopism naukowych (m.in. „Biomacromolecules”, „ACS”, „J. Polymer Sci.”, b. Red. Naczelny „e-Polymers”, przewodniczący Rady Programowej Czasopisma “Polimery”). Laureat wielu prestiżowych nagród: Nagrody M. Sklodowskiej Curie, PAN (1990), Chevalier dans l’Ordre de Palmes Academiques, nadany przez Premiera Francji (1998), Międzynarodowej Nagrody Tow. Nauki o Polimerach, Japonia (2002), Nagrody Otto Warburga, Niemcy (2003), Międzynarodowej Nagrody Belgijskiego Tow. Chemicznego (2004), Medalu Śniadeckiego PTChem (2005), Nagrody Wydawnictwa Wiley „Life Achievements in Polymer Sci.” (2013), Nagrody Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (2015).

Hobby

Muzyka klasyczna, tenis


Członkowie Kapituły Konkursowej:

Prof. dr hab. inż. Karol Grela

Przebieg kariery naukowej

Instytut Chemii Organicznej Polskiej Akademii Nauk, Warszawa, doktorat (1994-1998), habilitacja (2000-2003), Kierownik Zespołu III w Instytucie Chemii Organicznej Polskiej Akademii Nauk, Warszawa (½ etatu) (od 2003), profesor zwyczajny (2008), Kierownik Laboratorium Syntezy Metaloorganicznej, Centrum Nauk Biologiczno-Chemicznych, Wydział Chemii Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa (od 2008).

Zainteresowania badawcze

Chemia organiczna, chemia metaloorganiczna, kataliza, synteza docelowa, metateza olefin.

Osiągnięcia naukowe

Opracowanie około dziesięciu katalizatorów metatezy olefin zakupionych i oferowanych komercyjnie przez międzynarodowe firmy chemiczne. Autor około 135 publikacji i 15 patentów. Członek Scientific Advisory Board firmy Polpharma. Laureat licznych nagródi wyróżnień za osiągnięcia naukowe, m.in.: stypendium dla młodych uczonych Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (1998), Nagrody Premiera za najlepszy doktorat (1999), stypendium Alexandra von Humboldta (1999), Nagrody im. Włodzimierza Kołosa przyznawanej przez Polską Akademię Nauk (2003), Nagrody Premiera za najlepszą habilitację (2004), Nagrody Polskiego i Niemieckiego Towarzystwa Chemicznego im. Marii Skłodowskiej-Curie i Wilhelma Klemma (2007), subsydium profesorskiego MISTRZ (2007) oraz programu TEAM (2009), Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w kategorii „badania na rzecz rozwoju nauki” (2009), Nagrody Premiera za osiągnięcie naukowe (2010), Nagrody Fundacji na rzecz Nauki Polskiej w obszarze nauk chemicznych i o materiałach za opracowanie nowych katalizatorów reakcji metatezy olefin i ich zastosowanie w praktyce przemysłowej (2014), Medalu im. Stanisława Kostaneckiego za wybitne osiągnięcia naukowe w dziedzinie chemii organicznej.

Hobby

Podróże, nurkowanie


Prof. dr hab. Bogdan Marciniec

Przebieg kariery naukowej

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu – Asystent (1963-70), Adiunkt (1970-76), Docent – Wydział Mat.-Fiz.-Chem. (1976-85), Kierownik Zakładu Chemii Metaloorganicznej (1987-2011); Dziekan Wydziału Chemii (1985-88), Rektor UAM (1988-90). Założyciel i Dyrektor Poznańskiego Parku Naukowo-Technologicznego (1995-2015), Prezes Fundacji UAM (2001-2015), Dyrektor Centrum Zaawansowanych Technologii (od 2004), Koordynator (2006) i Dyrektor (2014) Wielkopolskiego Centrum zaawansowanych Technologii, Członek Rzeczywisty European Academy Science, Arts and Letters (od 2009),  Członek Rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk (od 2010).

Zainteresowania badawcze

Chemia metaloorganiczna,  chemia, technologia i zastosowanie związków krzemoorganicznych, kataliza molekularna rozpuszczalnymi i immobilizowanymi kompleksami metali przejściowych (hydrosililowanie wiązań C=C, C≡C; metateza i sililujące sprzęganie olefin i acetylenów z winylosilanami, polikondensacja i metatetyczna polimeryzacja dienów acyklicznych zawierających Si), chemia nieorganiczna – synteza i reaktywność kompleksów metali  przejściowych, chemia metalonieorganiczna.  Aktywność badawcza obejmuje również syntezę i reaktywność pochodnych organicznych zawierających atomy także inne heteroatomy jak B, Ge, Sn i P.

Osiągnięcia naukowe

Profesor Marciniec należy do ścisłej czołówki współczesnych chemików polskich i światowej rangi specjalistów z zakresu chemii krzemu i katalizy metaloorganicznej. Praca naukowa prof. Marcińca obejmuje badania podstawowe oraz badania technologiczne wraz z promocją i transferem wyników do praktyki przemysłowej. Jest autorem lub współautorem i edytorem łącznie 15 książek, ponad 400 publikacji i rozdziałów w książkach oraz około 200 patentów i zgłoszeń patentowych (w tym 46 międzynarodowych), 42 technologii, z których 14 wdrożono w PIW „UNISIL” w Tarnowie założonym w 1989 r.
Promotor 36 prac doktorskich, ponad 100 prac magisterskich, 92 wykładów na zaproszenie na międzynarodowych sympozjach oraz instytutach i uczelniach. Laureat m.in. nagrody Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (Polski Nobel) w obszarze nauk technicznych (2009). Liczba cytowań ponad 4800, h-index 34 (łącznie z cytowaniami książek).

Hobby

Muzyka, literatura popularno-naukowa, sport, taniec


Prof. dr hab. Krzysztof Matyjaszewski

Przebieg kariery naukowej

Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych PAN, Łódź, Polska – Asystent (1972-77), Pracownik naukowy (1978-84), Profesor (od 2001) University of Florida, Gainesville, FL, USA – studia podoktoranckie (1977-78) Centre National de la Recherche Scientifique, Francja – pracownik naukowy (1984-85), Carnegie Mellon University, Department of Chemistry, Pittsburgh, PA, USA – Assistant Professor (1985-89), Associate Professor (1989-93), Professor (od 1993), J. C. Warner Professor (nauki przyrodnicze) (od 1998), Dyrektor Centre of Macromolecular Engineering (od 1998), University Professor (od 2004) University of Pittsburg, Department of Chemical Engineering, Pittsburg, USA – Professor (od 2001) visiting profesor: University of Paris (1985, 1990, 1997, 1998, 2005), University of  Freiburg (1988), University of Bayreuth (1991), University of Strasbourg (1992), University of Bordeaux (1996, 2004), University of Ulm (1999), University of Pisa (2000), Michigan Molecular Institute (2004), University of Tokyo (2005), Politechnika Łódzka (od 2009), University of Pusan (2010, 2011), Ecole Superieure de Physique Chimie Industrielles (2011).

Zainteresowania badawcze

Metoda kontrolowanej polimeryzacji rodnikowej z przeniesieniem atomu (Atom Transfer Radical Polymerization)

Osiągnięcia naukowe

Twórca nowej metody kontrolowanej polimeryzacji rodnikowej z przeniesieniem atomu – ATRP. Laureat wielu prestiżowych nagród, m.in. Nagrody Dreyfus Foundation (2015), Nagrody Wolfa (2011), Nagrody Presidential Green Chemistry Challenge Award (2009), Nagrody Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (2004). Autor ponad 1000 prac, w tym 19 książek i 90 rozdziałów w książkach oraz 230 patentów i zgłoszeń patentowych (w tym 142 międzynarodowych). Jego pierwsza praca opisująca metodę ATRP była cytowany łącznie około 9000 razy (według ISI Web of Science), a łączna liczba cytowań prac Profesora to ponad 77000 (według ISI), co plasuje go wśród 10 najczęściej cytowanych chemików na świecie (h-index 137 ISI i 152 Google Scholar). Członkami Konsorcjów CRP i ATRP jest 56 międzynarodowych firm chemicznych z Europy, Japonii, Południowej Afryki i Ameryki Północnej. Sprzedano 17 licencji technologii ATRP, od 2004 roku rozpoczęto w Japonii, USA i Europie przemysłową produkcję polimerów metodą ATRP.

Hobby

Tenis, narciarstwo, żeglarstwo


Prof. dr hab. Mieczysław Mąkosza

Przebieg kariery naukowej

Politechnika Warszawska, Wydział Chemiczny – Asystent, Docent, a następnie Profesor (1956-1979), Instytut Chemii Organicznej Polskiej Akademii Nauk – Dyrektor (1974-2004), Profesor (od 1974), Członek Polskiej Akademii Nauk (od 1986), Członek Polskiej Akademii Umiejętności (od 1997), Członek Academia Europaeae (od 1998), Członek Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina (od 1998), Doktor honoris causa: Purdue University (1989), Rosyjska Akademia Nauk (1994), Politechnika Śląska (1998), Ural State Technical Universit (2001), Rostov State University (2001), Universite de Pau et des Pays l’Adour (2005), Politechnika Warszawska (2015), visiting professor: University of Barcelona (1981), University of Paris-Sud (1983, 1986), Purdue University (1988-1989), St. Petersburg University (2001), Florida State University (2003).

Zainteresowania badawcze

Metodologia syntezy organicznej, mechanizmy reakcji, kataliza przeniesienia międzyfazowego (PTC), chemia karboanionów, nukleofilowe podstawienie wodoru w arenach.

Osiągnięcia naukowe

Pionierskie prace z zakresu katalizy przeniesienia międzyfazowego, a także późniejsze badania dotyczące aromatycznej substytucji nukleofilowej. Za wybitne osiągnięcia naukowe został uhonorowany licznymi nagrodami i medalami, m.in. Medalem Stanisława Kostaneckiego Polskiego Towarzystwa Chemicznego (1979), Nagrodą Fundacji Jurzykowskiego w Nowym Jorku (1987), Nagrodą Państwową Pierwszego Stopnia (1988), Członkostwem Honorowym Japońskiego Towarzystwa Rozwijania Nauki (Japonia, 1994), Nagrodą Prezesa Rady Ministrów RP (1995), Nagrodą Aleksandra von Humboldta (Niemcy, 1996), Medalem Śniadeckiego Polskiego Towarzystwa Chemicznego (1997), Członkostwem Honorowe Centrum Związków Heterocyklicznych Florydy (1997), Medalem im. Prof. Wojciecha Świętosławskiego (2009). Nagrodą Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (2012). Autor ponad 390 publikacji naukowych, 70 patentów oraz 2 książek. W 2012 roku powołał do życia Fundację Wspierania Młodych Naukowców im. Mieczysława Mąkoszy.

Hobby

Literatura, aktywność fizyczna


dr Jarosław Rogoża

Wykształcenie

Absolwent Politechniki Poznańskiej, na której uzyskał stopień doktora w 2001 roku. Ukończył kierunek Technologii Chemicznej. Jest również absolwentem programu Executive MBA prowadzonego przez Wyższą Szkołę Bankową w Poznaniu i Helsinki School of Economics, który ukończył w 2004 r.

Doświadczenie zawodowe

W latach 2000-2006 pracował w GlaxoSmithKline Pharmaceuticals S.A. zaczynając od stanowiska Technologa na wydziale produkcyjnym, a następnie, od 2002, pracował jako Kierownik Projektów Badawczo-Rozwojowych w Pionie Badań i Rozwoju. W latach 2006-2009 pracował na stanowisku Dyrektora R&D i SHEQ w PPG Deco Polska Sp. z o.o., odpowiadając, poza R&D, za zarządzanie jakością, ochronę środowiska i BHP.  Od września 2009 pracuje w Grupie Kapitałowej Synthos S.A. na stanowisku Dyrektora ds. Badań i Rozwoju. 0d stycznia 2014 r. Członek Zarządu Synthos S.A.

Hobby

Astrofizyka i kosmologia, polimery, siatkówka, podróże


Patroni honorowi konkursu

Patroni medialni konkursu